Emma's twilightzone

Beeldend kunstenaar Emma van Drongelen (1978) heeft een merkwaardige geschiedenis als student: 1 jaar kunstgeschiedenis, 3 jaar geneeskunde en uiteindelijk 5 jaar kunstacademie (Rietveld). Heeft die geneeskundige periode haar werk beïnvloed? Zij vertelt me dat haar tekeningen een appèl doen op het zintuiglijk gevoel. De complementaire suggesties, bijvoorbeeld donzige en stekelige structuren, veroorzaken verwarring: is dit nou aaibaar of prikt het? Of allebei tegelijk? En, hoe voelt dat dan? Ik heb haar werk helaas nog niet 'in het echt' gezien. Dat moet er maar gauw 'ns van komen.

Op haar website schrijft Emma: Mijn tekeningen gaan over dualiteit. Tijdens het tekenen ben ik altijd op zoek naar een midden. Met het midden bedoel ik het tussengebied tussen tegenstellingen; goed-kwaad, lichtheid-zwaarte, chaos-orde, binnen- en buitenkant. Ik houd me bezig met het subtiele grensgebied waar het één overgaat in het ander, waar beiden tegelijkertijd bestaan. Ik vind dit gebied interessant omdat het vaak een onbenoembaar niemandsland is en het evenwicht er wankel is. Als mens stellen wij graag een duidelijke grens vast tussen tegenstellingen. In het geval dat deze grens vervaagd is en het onderscheid tussen de twee niet duidelijk is, raken wij van ons stuk omdat we het niet kunnen vatten en benoemen. In de natuur echter is deze twilightzone een veel voorkomend fenomeen, er is vaak sprake van een gelijktijdig bestaan van goed en kwaad, chaos en orde.

Foto boven: Emma van Drongelen 2008, No title, potlood op papier, 110 x 75 cm

De Dood in Gaza

Ten minste 280 kinderen zijn omgebracht tijdens de Gaza-oorlog. The Guardian toont 10 foto's. Dit keer niet van uiteengereten kinderlijkjes, of wanhopige ouders met het bloedige overschot van hun zoon of dochter in de armen. Buiten een enkele uitzondering, zijn het gewone familiekiekjes. Een foto is nooit eenduidig. De foto van Sayyd Abu Eisha (1997-2009) een jaar of zes geleden genomen, vertelt aan ons een ander verhaal, dan aan zijn familie (voorzover nog in leven). Soms is er een vrolijk achtergrondje; bij Sayyd is dat een Hollands tulpenveld.

Op de foto hierboven: Mohammad Shaqoura (2000-2009)

Coolsingelkunst

Nog meer Coolsingelkunst. Deze entreeversiering werd 60 jaar geleden vervaardigd in opdracht van de Rotterdamsche Bank. De kunstenaar is Gerard Héman (1914-1992).

Beeldrijm

Kunst behoeft niet per se een maker. Soms ontstaat het vanzelf. Op de Coolsingel trof ik vanmiddag dit prachtige stuk concrete poëzie aan.

Eindelijk: gestigmatiseerd!

Misschien schiet ik wat door in mijn aandacht voor religieuze kunst, de laatste tijd. En die boeken van Siebelink maken het er ook al niet beter op. Vannacht droomde ik onrustig. En vanmorgen, ... jawel hoor!

Hel & Verdoemenis

In 2006 bezocht ik in Lotharingen diverse kerken. Geïnteresseerden in christelijke kunst, kunnen er hun hart ophalen. De kerk van Sillegny (in de buurt van de Moezel) bezit bijvoorbeeld prachtige fresco's. Hierbij enkele bloedstollende voorstellingen. Meer van dit moois op Flickr.

Pradokunst op de vierkante centimeter

Ik behoor tot die freaks, die in een museum letterlijk hun neus tegen het schilderij willen drukken. Het gaat me soms om details in de achtergrond van een voorstelling. Maar vaker probeer ik te achterhalen 'hoe het is gemaakt'. Het lukt me niet altijd mijn nieuwsgierigheid zonder problemen te bevredigen: nerveuze suppoosten manen mij tot afstand; soms treedt een alarm in werking. Maar ja, een gewone foto geeft meestal geen enkele aanwijzing over gebruikte technieken. En hoeveel er ook door het internet is ontsloten, hoe geweldig je soms ook kunt inzoomen op details, ook daar gaat het om 'gewone' plaatjes van schilderijen. Sinds vandaag is daar een beetje verandering in gekomen. Dankzij een bijzonder samenwerkingsverband tussen het Prado Museum en Google Earth zijn nu 14 van de belangrijkste schilderijen uit het Prado on line te bekijken. Het bijzondere is, dat je extreem ver kunt inzoomen. Voor een close up-beschouwing van de iconografie op een predella hoef je niet meer per se naar Madrid af te reizen. Op Fra Angelico's Annunciatie volg je de craquelures tot in hun fijnste vertakkingen; je ziet rode boluslagen achter bladgouden nimbi schemeren. Je ziet duidelijk het gesso relief, waarover het bladgoud is aangebracht. Kortom, van alles wat je zelfs met het blote oog op het echte schilderij níet zou waarnemen. Het gaat dan natuurlijk vooral om technische informatie. Het echte kunstwerk kun je alleen in het museum ervaren. Maar wat een feest voor freaks is dit. Op deze 14 kunstwerken ben ik nog lang niet uitgekeken. Toch verlang ik nu al naar meer.

Zie ook het artikel in de Guardian.