Blijdorp

Het uitklapbare lepeltje

Lelijke Eend

De 'Lelijke Eend' bestaat 60 jaar. Ruime aandacht op de VPRO-geschiedenis site.

Tekening: CITROËNËT.UK

Mei '68

Ben onder de indruk van het materiaal op Geschiedenis TV. Er is filmmateriaal van 'tijdens', 'vlak na' en 'later' te bekijken. Zie na ruim 35 jaar 'de Maagdenhuisfilm' weer terug. Maar ook allerlei andere docu's van toen en daarna. Wat opborrelt is de nuance: zowel de gevestigde macht, als de intellectuelen, wisten dat de maatschappij onontkoombaar zou - moeten - veranderen. Die verandering is ook echt gebeurd en is met recht een revolutie te noemen. Hoe relatief ook; iedereen is er beter op geworden sindsdien. Er was een korte vrijage met 'de arbeiders'. Maar de meest geëngageerden van die arbeiders zagen het toen al in: de studenten werden de machthebbers van later. Ook dat is waar.

In die tijd, als vijftienjarige, was ik vooral vatbaar voor de romantiek van de revolte. Vond het heerlijk om achterna te worden gezeten door motoragenten (liefst met zijspan). Allemaal 'fascisten'. Ik was tegen de 'consumptie-maatschappij' en ik geloofde dat we mensen in de derde wereld konden bijstaan.

Kijk naar: VPRO Geschiedenis

Cranach in Londen

In The Royal Academy in London is een tentoonstelling over Cranach. Cranach 'De Oudere'. De Cranach dus. Las in de Guardian een recensie van Germaine Greer. Greer is zo'n bekende persoonlijkheid die - zelfs voor een behoorlijke krant - van alles mag roepen. Ook als dat buiten haar vakgebied (wat ís haar vak eigenlijk?) valt. Ze heeft geen enkel benul van de perceptie van kunst in de vroege 16de eeuw. Althans, dat laat ze niet blijken. Toch heeft ze er een mening over: "Cranach supplies all kinds of figures with kilos of bling. Saints, virgins, ladies in waiting, all are allowed to sport a quantity of gold collars and chains that Snoop Dogg would find over the top. Even when they are wearing nothing else, Cranach's women wear gold." Kortom, de geschiedenis benaderen vanuit je eigen tijd. De goedkoopste, makkelijkste en onwetenschappelijkste manier.

Over het affiche met afbeelding van Cranach's Venus - mega groot aangebracht op Piccadily, schijnt wat deining te zijn ontstaan. De Londense Tube wilde het affiche niet in de ondergrondse, omdat elke reiziger er ongevraagd mee zou worden geconfronteerd. Tja, dát is nou weer de perceptie van de vroeg 21ste-eeuwse mensch. De Tube zou akkoord zijn gegaan met de bovenste helft van de Venus. Blote borsten kan nog wel. Maar, wat ziet de hedendaagsche jonge mensch op die onderste helft?  Dat Venus, net als alle naakten van Cranach + tijdgenoten, niets tussen haar dijen heeft.

Germaine Greer over Cranach

El Hema

Goed nieuws voor iedereen die El Hema in Amsterdam heeft gemist! El Hema komt, althans waarschijnlijk, naar Rotterdam, Utrecht en Den Haag.

Het Parool over El Hema

Gerd Arntz

De 'Affichegalerij' in de Haagse Tramtunnel toont tot 20 januari de pictogrammen van Gerd Arntz. De tentoonstelling is geïnitieerd door Ontwerpwerk. Kijken!

Ontwerpwerk

Blikopener

In Den Haag vond vorige week ‘Design Den Haag’ plaats. De feestelijke, interactieve afsluiting Blikopener#2 werd gisteravond verzorgd door Nieuwe Garde Den Haag, het netwerk voor jonge creatieven. Een deskundig panel was aanwezig om mee in gesprek te gaan. Verder kon het publiek deelnemen aan diverse interactieve installaties van o.m. <>TAG, AR+RFID Lab en Pierre Derks en de Kunstacademie Den Haag.

In de mooie bovenzaal van het voormalige KPN-gebouw aan de Binckhorstlaan liep ik rond als fotograaf, maar natuurlijk ook om te netwerken.

Foto's

Witte de With - 2

Ja, lollig die jaarlijkse Wereld van de Witte de With. Begrijp wel dat mijn dochter, gek geworden van deze 's zomers zowat wekelijks gehouden EVENEMENTEN, gillend om rust is verhuisd uit deze - doordeweeks toch zo sympathieke straat.

Boijmans toonde een soort van projector waarmee korte filmpjes worden vertoond. Het is de bedoeling dat iedereen die iets interessants, artistiekerigs denkt te hebben gemaakt, dat kan inzenden, begrijp ik. De projector krijgt een permanente plek in het museum. (Bron: Wim Wiegmann).

Op de brug over de Westersingel had Melle Smets zijn weggooi-rouwmonumenten opgesteld. Het betreft uit karton vervaardigde uit- en opvouwbare, alsmede inklapbare funeraire stellages. Handig als bijvoorbeeld je geliefde is platgereden op een zebrapad. Als je er een beetje zuinig op bent, gaat het monument - net als een kunst-kerstboom - een leven lang mee. Elke keer als je hem/haar wilt herdenken vouw je het uit op de betreffende locatie.

Op de expo's in Witte de With en TENT kom ik nog terug.

Post mode

Type vamp geflankeerd door coole tweeling. Dit duo is zojuist, na veertig jaar winterslaap, uit hun diepvrieskist gelicht. Zij weten nog niet dat de tijd niet heeft stilgestaan. Hun hoofden lijken weggeknipt van de voorbeeldfoto’s uit de herenkapsalons van 1967. In 1967 werd ik veertien. Ik had óók zo’n hoofd: precies zo’n scheiding, net zo’n bril en verdomd ja, óók zo’n baardje. Maar dát was niet echt; op het matte papier van mijn pasfoto had ik met een B4-potlood mijn kaken behaard, zodat ik ouder en interessanter werd.

Bij kritischer beschouwing blijkt de vamp een vampíer; zij mist immers een volwaardig spiegelbeeld en als ze lacht, zal ze zeker vier blikkerende, puntige hoektanden ontbloten. Rechtsonder heeft een van haar slachtoffers nog geprobeerd een boodschap te schrijven. Met zijn eigen bloed natuurlijk.