'Banned Frank'

De Boomerangkaart van Anne Frank ('by T') met Palestijnse omslagdoek betreft geen afbeelding van Anne Frank met/en Palestijnse omslagdoek, maar een samenvoeging van twee iconen: Anne Frank als symbool van de holocaust; de omslagdoek als attribuut van de Palestijnse tragedie. De boodschap is duidelijk en ongetwijfeld goed bedoeld: 'de postuum wereldberoemd geworden Anne zou vandaag hebben gesympathiseerd met het Palestijnse volk'.

'Banned Frank' is de zoveelste simplificatie is van een enorm probleem. Ik heb het niet uitgezocht, maar ik vermoed dat de bedenker/bedenkster van deze contaminatie nog jong is. En wie nog jong is heeft weinig historisch besef. Goed, dat is slechts ten dele verwijtbaar. Het geschiedenisonderwijs in Nederland schiet ernstig tekort (jahah, ook aan hoofdrekenen en taal word steets minder aandagt besteedt, maar dat is een ander verhaal).

De jodenvervolging is niet te vergelijken met de Israëlische poging tot Ausradierung (excusez le mot) van Palestina. Het betreft verschillende gebeurtenissen, maar wel - in veel gevallen - even mensonterend en verschrikkelijk.

Lee Kang-sheng

Tot m'n schande ben ik niet in de gelegenheid het IFFR intensief te bezoeken. Paar films gezien, paar keer als onbezoldigd fotograaf voor 8Weekly gefungeerd. Help me Eros van regisseur/acteur Lee Kang-sheng (Taiwan) heb ik niet gezien. Jammer, want tijdens het interview met 8Weekly-redacteur P, begreep ik dat hij - net als ik - met depressies worstelt en dat dat een Leitmotiv is in zijn film:

Flickr;              IFFR Help me Eros

Capa's koffer

Een koffer met duizenden foto-negatieven die Robert Capa tijdens de Spaanse Burgeroorlog maakte, is in het bezit gekomen van het International Centre of Photography (ICP) in New York. Spannend is natuurlijk of nu eindelijk zal worden ontsluierd, of Capa's beroemde 'vallende republikein' werd 'geschoten' door Franco's fascisten of slechts door Capa's camera.

O.a. Susan Sontag ging ervan uit dat de vallende man op Capa's verzoek acteerde. De vraag is: is zoiets erg? is het bedrog? Natuurlijk sneuvelden er veel mensen. Met de toenmalige fotografische technieken konden fotografen dat moeilijk vastleggen. Bovendien liepen zij zelf gevaar. De schrijvende journalist verslaat de strijd 'in eigen woorden'; waarom zou de fotojournalist dat niet doen 'in eigen beelden?' In haar essay Regarding the pain of others (2002) schrijft Sontag: 'Het is een schokkend beeld, en daar gaat het om. Ingelijfd als onderdeel van de journalistiek moesten foto's de aandacht trekken, opschrikken, verrassen. Zoals de oude reclameleuze van het in 1949 opgerichte tijdschrift Paris Match luidde: 'Het gewicht van woorden, de schok van foto's.' (Vert. Heleen ten Holt).

Dupuy & Berberian

Wanneer ik somber ben, grijp ik naar hun werk: het duo Dupuy & Berberian, tekenaars/scenaristen. Beter dan welke psychotherapeut dan ook, verlenen zij mij al jaren eerste hulp bij depressies. Deze week ontvingen zij de prestigieuze Prix de la BD d'Angoulême. Gefeliciteerd heren!

Dupuy & Berberian in Le Monde

Guerín

Als ik terugdenk aan de Venetiaanse Biennale 2007, verschijnt - o.a. - Guerin’s installatie op m’n netvlies. Dat werk was de opmaat voor zijn film En la ciudad de Sylvia. Vandaag assisteer ik mijn vriend G. als fotograaf bij zijn interview op het IFFR.

De Barcalonees José Luis Guerín spreekt nauwelijks Engels. Het gesprek gaat dus in het Spaans. Helaas kan ik dat niet zo goed volgen. Tegen het einde van het interview wissel ik nog wat woorden in het Frans. Guerín heeft van G. mijn kunsthistorische kant begrepen. Hij vertelt mij over zijn liefde voor Saenredam's kerkinterieurs. Ook noemt hij de Deen Hammershoi (1864-1916). Gezien Guerin's uitgekiende composities, verbaast me zijn voorkeur voor Saenredam niet; Hammershoi kende ik niet, maar als ik hem thuis google zie ik dat Guerín is geïnspireerd door diens poëtische mise en scène en ook weer door diens composities.

En la ciudad de Sylvia gaat over ‘De Onbereikbare Liefde’. Er is een directe analogie naar Dante en zijn Beatrice en naar Petrarca’s Laura.

Flickr

Spannende spuitwijn

Soms is commercie amusant. Voor iedereen die van Hitchcock, Scorsese en van Spaanse spuitwijn houdt: Martin Scorsese maakte een reclamefilmpje in opdracht van Freixenet.

Scorsese's technicolor beelden zijn in dit filmpje even belangrijk als de muziek van Hitch's vaste componist Bernard Hermann. Scorsese roept echte suspense à la Hitchcock op. (Nostalgisch) leuk en spannend. Een perfecte hommage aan Hitch én aan Hermann!

La Clave Reserva

(Natuurlijk ook op groter fromaat op YouTube. Zoek dat zelf maar op. Indien gewenst nagesynchroniseerd in het Spaans of in het Catalaans).

The Fourth Plinth

In 1841 situeerde architect Charles Barry een sokkel in de vierde plint - om helemaal precies te zijn: in de noord-westhoek - van het Trafalgar Plein. Deze sokkel zou het standbeeld moeten torsen van vorst William IV. Dat is er nooit van gekomen. Onenigheid over geld en welke monarch of heldhaftige militair het meest in aanmerking kwam om op het voetstuk te worden gehesen rommelde voort tot 1999! Vanaf dat jaar zorgt de Royal Society of Arts ervoor dat er regelmatig werk van hedendaagse kunstenaars op de sokkel wordt geplaatst. Zodoende wordt de leegte na anderhalve eeuw eindelijk opgevuld.

Vandaag is de short list gepresenteerd van de kunstenaars, die het komend jaar in aanmerking komen. Kijk naar de lijst met o.a. Tracy Emin, Yinka Shonibare en Anish Kapoor (vind ik zelf de beste kandidaat). Maar kijk vooral ook naar de geschiedenis van de sokkel sinds 1999. Momenteel wordt de sokkel nog gesierd door een prachtig werk van Thomas Schütte.

Foto: James O Jenkins/Bolton and Quinn Ltd

Het meest bijzondere werk van de afgelopen jaren vind ik dat van de beeldhouwer Quinn. Hij maakte een beeldhouwwerk dat de lichamelijk gehandicapte Britse kunstenaar Alison Lapper representeert: zonder armen en zwanger; de ultieme tegenpool van de ijzervretende held, die immer de hoogste positie inneemt op Trafalgar Square. (Nelson had één arm meer dan Lapper en hoefde bovendien niet voor zijn kinderen te zorgen; wat een watje!).

Foto: Dan Chung

Guardian Unlimited over The Fourth Plinth