Lezen

In het Luxemburg park ziet de politie erop toe dat de mensen lezen. Een meneer werd betrapt op het invullen van een sudoku. De gendarmes constateerden dat het hier niet een cijfer- maar een letter- raadsel betrof; daarom ontving de meneer voor deze keer slechts een waarschuwing. Regelmatig worden bezoekers van het Luxembourg aangetroffen als niet-lezende. Ook in de metro komt dit verschijnsel vaker voor. Wordt men betrapt, dan kan men een bekeuring verwachten van ten minste 35 euro. Recidivisme wordt bestraft met ten hoogste 1 jaar Bastille, gevolgd door een heropvoedingsprogramma.

Traduction pour A:

---

Au Parc du Luxembourg, la police controle que les gens lisent. Un monsieur était trouvé faire le sudoko. Les gendarmes ont constaté dans ce cas il n'y a pas un sudoku de chiffres, mais un des caractères. C'est pourquoi pour cette fois le monsieur a reçu qu'un avertissement. Régulièrement on peut trouver les visiteurs du Luxembourg non-lisants. Aussi dans le metro on peut voir cette phénomène de plus en plus. Etre surpris, on peut attendre un mende d'au moins 35 euro. Recidivisme devient puni avec 1 an à la Bastille, suivi par un programme de re-éducation.

Pulping Könemann

Al weer een poosje geleden (vorige eeuw) stopte de Chinese kunstenaar Huang Yongping twee kunsthistorische standaardwerken (een Chinees en een Westers) in zijn wasautomaat. Het resultaat werd een hoopje pulp met als titel: ‘A History of Chinese Painting’ and ‘A Concise History of Modern Painting’ Washed in a Washing Machine for Two Minutes. De Chinezen zijn de afgelopen decennia voornamelijk bezig geweest met een inhaalsslag 20ste-eeuwse Westerse kunst. Van Sonia Delaunay tot en met Joseph Beuys. Zoiets. Huang zette de knop van de tijdmachine even op nul. Een dubbelzinnige actie. Door de standaaardwerken te verpulpen laat Huang de (kunst)geschiedenis opnieuw beginnen. Maar de daad refereert ook aan wat zijn Westerse collega's onder Dada, Zero (het Woord zegt het reeds) en Fluxus, eerder bedachten.

De geschiedenis van de Chinese schilderkunst is van Wang Bomin. De beknopte geschiedenis van de moderne schilderkunst is natuurlijk van Herbert Read. Wang bezit ik niet, maar Read staat gelukkig ongeschonden in de kast. Waarom nu al dit gezeur? Nou ja. Toen ik vandaag het hoeslaken van mijn dekbed uit de wasmachine trok, bleek ik onvermoed een stukje nul-kunst te hebben gefabriceerd: 'Könemanns Louvre' Washed in a Washing Machine for Ninety Minutes. Hoewel arrogant genoeg om de in 's werelds grootste en belangrijkste museum aanwezige kunst zelf te kunnen beoordelen en verklaren, mis ik mijn handige en informatieve gids. Gelukkig heb ik nog ergens een boekenbon. Toch maar even langs Donner dus.

Brooks' postume correspondentie

De Amerikaanse biografe en uitgeefster Lee Israel produceerde begin jaren negentig nepbrieven van o.a. Dorothy Parker, Louise Brooks en Noël Coward, om ze vervolgens te slijten aan verkopers van autogrammen.

Plagiaatdeskundige Thomas Mallon besprak Israel's boek Can you ever forgive me in de New York Times: "If I were a librarian, I wouldn’t let Lee Israel through the door, but I’d certainly make sure I had her latest book on the shelves. If I were an editor, I’d sign her up to write a biography of Louise Brooks - and not just to keep her out of trouble."

Murakami en de paradox van het 'lopen'

Sinds enige tijd weet ik dat - de door mij overigens hooggewaardeerde - Midas Dekkers ongelijk heeft, als hij zegt dat joggen tijdverspilling is. Tuurlijk, soms is 't moeilijk de stoute sportschoenen aan te trekken en het huis daadwerkelijk te verlaten. Maar, je krijgt er iets voor terug, dat het de moeite waard maakt. Cultschrijver Haruki Murakami (1949) jogt al bijna dertig jaar. Rond zijn dertigste verkocht hij zijn jazz-club. Om zijn lichamelijke conditie te verbeteren ging hij hardlopen. Al lopende concludeerde hij, dat hij moest gaan schrijven. Sindsdien schijnt de ene bezigheid niet zonder de andere te kunnen. Op 29 juli verschijnt bij Knopf What I Talk About When I Talk About Running.

Een citaat: No matter how much long-distance running might suit me, of course there are days when I feel kind of lethargic and don’t want to run. Actually, it happens a lot. On days like that, I try to think of all kinds of plausible excuses to slough it off. Once, I interviewed the Olympic running Toshihiko Seko, just after he retired from running and became manager of the S&B company team. I asked him, “Does a runner at your level ever feel like you’d rather not run today, like you don’t want to run and would rather just sleep in?” He stared at me and then, in a voice that made it abundantly clear how stupid he thought the question was, replied, “Of course. All the time!”

Murakami's website

Hugo Claus 1929-2008

(Her)las hem al jaren niet meer. Toch is Claus een van de figuren, die heeft bijgedragen aan mijn Bildung. Ik las hem in mijn jeugd. Bijgaande foto toont de achterkant van de 12de druk in 1971 van De Hondsdagen, voor 't eerst verschenen in 1952. De foto is van Eddy Posthuma de Boer.

Jan Wolkers 1925-2007

Jan Wolkers, een van de grote helden uit mijn jeugd. Hij inspireerde me tot kijken, béter kijken. En luisteren, naar jazz bijvoorbeeld. Het volgende citaat uit De Junival (1982) gaat niet over Wolker's geliefde, maar over zijn poes Voske die ook van goede muziek hield.

De dag waarop ik vermoedde dat ze dood zou gaan hield ik de bandrecorder met haar lievelingsnummer van Billie Holiday gereed. Back in your own Backyard. Maar toen ze ging sterven en de doodskramp als een golf het leven uit haar perste kon ik het apparaat niet aanzetten omdat ik haar, verstikt door tranen, in mijn armen had.

Billie Holiday