Paris 1959: A NIGHT IN TUNISIA (Dizzy Gillespie)
Art Blakey, Wayne Shorter, Lee Morgan, Jymie Merritt, Walter Davis Jr
Paris 1959: A NIGHT IN TUNISIA (Dizzy Gillespie)
Art Blakey, Wayne Shorter, Lee Morgan, Jymie Merritt, Walter Davis Jr
Art Blakey in Japan. Een uitvoering van de Blues March, waar je echt bij had willen zijn. Soli van George
Adams (tenorsax), Frank Lacey (trombone) en Benny Green (piano). Vooral George Adams is 'awesome'.
High culture - low culture; 't is niks nieuws. In de jaren zestig verhief Andy Warholl Cola tot Kunst; Coltrane maakte van het stroperig, kitscherige My Favourite Things een compositie, waar J.S. Bach jaloers op zou zijn geweest.
John Coltrane, My Favourite Things
Twintig jaar geleden (op 13 mei 1988) tuimelde Chet Baker uit een raam van een Amsterdams hotel en blies zijn laatste adem uit. Minder bekend is, dat hij enkele dagen daarvoor zijn laatste tonen blies in Rotterdamse jazz-gelegenheden: op 7 mei in Thelonious (bestaat niet meer) en op 8 mei in Dizzy (bestaat gelukkig nog wel).
Tijdens zijn verblijf in Nederland besteedde het VPRO-programma Atlantis aandacht aan hem. Chet was/is de verpersoonlijking van de Melancholie. Deze laatste beelden, laatste geluiden zijn overigens eerder verdrietig dan melancholiek.
My Funny Valentine - Tokyo 1987
Eerder deze week is op onverklaarbare wijze de link naar een vermakelijk filmpje weggevallen: Take the A Train
Vandaag zou-ie 99 geworden zijn: Duke Ellington. Het bekende Take the A train dien ik mijzelf regelmatig toe als depressieremmer. Het recept werd overigens niet uitgeschreven door Dr. Duke himself, maar door Billy Strayhorn (zie foto van beide heren). Ik gebruik het middel meestal oraal: door het te fluiten, of te scatten: tiedáááh, tiedada-tíedom, ... Maar, You Tube maakt ook vrolijk. Ik selecteerde de volgende filmpjes.
Mingus sextet I (soli: Johnny Coles, trompet; Jackie Byard, piano; Eric Dolphy, basklarinet)
Mingus sextet II (Clifford Jordan, tenorsax)
Jan Wolkers, een van de grote helden uit mijn jeugd. Hij inspireerde me tot kijken, béter kijken. En luisteren, naar jazz bijvoorbeeld. Het volgende citaat uit De Junival (1982) gaat niet over Wolker's geliefde, maar over zijn poes Voske die ook van goede muziek hield.
De dag waarop ik vermoedde dat ze dood zou gaan hield ik de bandrecorder met haar lievelingsnummer van Billie Holiday gereed. Back in your own Backyard. Maar toen ze ging sterven en de doodskramp als een golf het leven uit haar perste kon ik het apparaat niet aanzetten omdat ik haar, verstikt door tranen, in mijn armen had.
Ach wat is het toch makkelijk: op je blogje pronken met andermans veren. Dit kom ik tegen op YouTube: de jonge Rollins (in Laren nota bene). De poster schrijft: "29 year old Sonny Rollins with just bass and drums is playing Weaver of Dreams in the Netherlands in the Singer Theatre in the small town of Laren in 1959. A Dutch collector was able to make me some unique video clips. Apparently the Netherlands appealed to many of the modern American jazz musicians in these days which resulted in a number seldom heard performances". De naam van de maker van de (uitstekende) foto die ik hierbij afbeeld, kan ik helaas niet vinden.
Kijk en luister nou toch! Aaiaaiaai! Pfoehoei.